Traumatherapie: Vechten, vluchten of bevriezen.

Traumatische gebeurtenissen worden gekenmerkt door intense dreiging en de onmogelijkheid om te ontsnappen of er iets aan te doen. Het kan een eenmalige, heftige gebeurtenis zijn waarbij je doodsangsten uitstaat, maar het kan ook een herhaling van dreigende gebeurtenissen zijn. Het hangt van een aantal factoren af of je getraumatiseerd wordt of niet. Als de situatie levensbedreigend is, als je niet in staat bent om adequaat te reageren of als je niet in staat bent de energie te ontladen die je lichaam aanmaakt voor de situatie, is dit traumatiserend. Dus als je niet kunt huilen, schreeuwen, of je angst of boosheid kunt uiten. Als het kind bijvoorbeeld geslagen wordt, maar ook als de moeder met boze, afwijzende ogen naar haar baby kijkt of boos reageert, kan dit levensbedreigend voelen. Geen veilige, dragende en ondersteunende omgeving hebben is voor een baby traumatiserend.

Net als dieren hebben mensen een natuurlijke reactie op gevaar. Je wilt vechten of vluchten. Als dit niet kan, kun je bevriezen of je totaal overgeven, je kunt niet anders dan het opgeven. Onder de bevroren reactie zit een onafgemaakte vecht- of vluchtreactie. Als er gevaar is, gaat je hart bonken en adrenaline door je lichaam pompen, je wilt gillen of schreeuwen, die energie moet ontladen worden. Als dat niet gebeurt, blijft het in het lichaam. Je blijft op je hoede, je blijft je omgeving in de gaten houden alsof er nog steeds een groot gevaar staat te wachten. Je blijft in een staat van hyperalertheid. Je blijft als het ware steken in de tijd van het trauma, je zenuwstelsel vertelt je niet dat je in het hier en nu leeft, maar alsof je nog steeds in de verschrikkingen van toen verkeert. Je hersenen zijn misschien allang de gebeurtenis vergeten of hebben hem veranderd, maar een ander deel van je hersenen draagt nog steeds de primaire reactie. De herinnering is niet meer bewust, maar de betrokken emoties, gevoelens en angstreacties liggen nog opgeslagen. Dit geheugen kan zich uiten in symptomen zoals nachtmerries, flashbacks, slapeloosheid, schrikreacties en gedrag waarbij je geen of weinig contact met jezelf voelt, of juist overspoeld raakt door je eigen emoties. Voor sommigen is het alsof het lichaam de vijand is geworden. De aanval komt nu niet meer van buiten, maar van binnenuit. Het trauma kan zo effect hebben op je huidige functioneren. Volgens Janov is het alsof je motor aanstaat, en je niet in staat bent die uit te draaien, je zenuwstelsel wil de hele tijd in staat zijn een onopgeloste dreiging aan te kunnen. Hieruit kunnen allerlei klachten ontstaan: je raakt overgevoelig voor prikkels, of je raakt gefixeerd op het trauma, je wordt steeds weer naar een zelfde traumatische ervaring toegetrokken, alsof je systeem zoekt naar een kans om dit keer wel te ontladen. Het blijft symptomen geven, net zolang tot de onafgemaakte beweging van vechten of vluchten afgemaakt wordt. De eerste stap in het helen van trauma, is het trauma erkennen, je er bewust van te worden dat er trauma is en hoe dat je leven beïnvloedt. Daarbij de realisatie dat je het overleefd hebt! Je hebt het overleefd, het kind in jou heeft een ongelofelijke kracht gebruikt om het trauma te overleven, Als je dat feit kunt eren, jezelf kunt toestaan met compassie naar dit gekwetste maar toch o zo sterke kind te kijken, krijg je je zelfrespect terug en kun je gaan ontspannen. In traumatherapie gaan we je hulpbronnen onderzoeken die je hebben geholpen het trauma te overleven. Je gaat contact maken met de herinnering van het lichaam, en door het op een natuurlijke manier ontladen van de opgeslagen spanningen het zelfregulerend vermogen van het lichaam herstellen. (Zie ook ons boek: 'Je eigen weg uit trauma kun je leren'.

De sessies worden door veel zorgverzekeraars vergoed bij aanvullende verzekeringen.