Het innerlijke kind, de volwassene en de getuige

Dit zijn werkmodellen, dat wil zeggen: we zeggen niet dat dit de enige, absolute waarheid is. Zie dit als een werkmodel. Neem het niet zo maar zonder meer aan, maar gebruik het als onderzoek. Alles wat we doen is een onderzoek, het één zal voor jou gelden, iets anders weer niet, maar wel weer voor een ander. Daarom werken we met verschillende modellen en structuren. In het onderzoek is de kernvraag: wie en wat ben ik werkelijk, los van al die conditioneringen, rollen en overlevingsstrategieën.Natuurlijk zijn we allemaal ondertussen volwassen geworden.

Een deel van ons is volwassen geworden. Een ander deel is altijd kind gebleven en gedraagt zich ook als een kind. Wij gaan er vanuit dat we allemaal innerlijk nog geïdentificeerd zijn met het kind dat we ooit waren. De kindertijd en dan voornamelijk de geboorte en de eerste zes levensjaren, zijn meest bepalend voor onze ontwikkeling. In deze tijd wordt het kind gevormd, neemt het beslissingen over zichzelf en over zijn leven. Het vormt een beeld van de wereld en de mensen om zich heen. Daar stemt het zijn strategieën op af.

Voor niemand was de kindertijd optimaal, want we zijn nu eenmaal opgevoed door mensen die zelf ook in hun jeugd verwond zijn en dit onbewust doorgeven. In deze ‘primal-pijn’ worden overtuigingen geboren die voor een groot deel bepalend zijn voor de persoon die we nu zijn, en ontstaan onze overlevingsstrategieën.

Als je volwassen deel zich niet bewust is van het kinddeel in zichzelf, is er ook geen sprake van een echte volwassene. Je reageert maar al te vaak vanuit het gekwetste kind. Onbewust. Je huidige gevoelens, je gedrag en je problemen of klachten, staan rechtstreeks in verband met bepaalde ervaringen en indrukken die je hebt opgedaan in het verleden, in je kindertijd. Je hebt ondertussen een volwassen lichaam, maar vaak ben je van binnen niet ouder dan een jaar of drie á vier. Als je  goed naar je lichaam kijkt wordt zelfs zichtbaar dat je lichaamshouding nog steeds de kwetsuren laat zien die je als kind hebt opgelopen. In je lichaam zie je de emoties die je hebt moeten inhouden, en de houding die je hebt moeten aannemen in het leven. Als je jouw innerlijke kind niet kent, zal je leven worden bepaald door diens macht. Net als bij een ijsberg, een gedeelte van de ijsberg is boven de waterlijn, maar wat onder de waterlijn zit is veel groter. Dat is wat je  stuurt, dat onzichtbare gedeelte.

In ons Instituut geven we je de gelegenheid om, met behulp van de volwassene, dit kinddeel te onderzoeken. Hierbij hebben we ook de 'getuige' in ons nodig. ‘De getuige’ is de toeschouwer van je doen en laten, van je emoties en gevoelens, verlangens en behoeften. Om deze te ontwikkelen is meditatie zo belangrijk. Door de getuige kun je afstand nemen van en kijken naar wat er gebeurt tussen het kind en de volwassene, zonder erin betrokken te raken. Door deze afstand kun je uit de identificatie met het kind stappen en het verleden loslaten. In deze ruimte kun je helen. Wat het kind toen niet kon, kan het nu ook niet. Dit kan alleen de volwassene, met hulp van de getuige. Alleen deze twee kunnen de realiteit onder ogen zien. De getuige kan in het hier en nu zijn. Dat is de enige ruimte waarin de waarheid ervaren kan worden en de heling kan plaatsvinden.